Καλώς ήρθες, επισκέπτη! [ Εγγραφή | Σύνδεση

Σχετικά adminx

  • Μέλος από: 20 Σεπτεμβρίου 2017

Περιγραφή

 

MAGIC CITY

MAGIC CITY

3 total views, 0 today

 

LOLLIPOP

LOLLIPOP

2 total views, 0 today

 

MELIRA

MELIRA

1 total views, 0 today

 

ΑΓΓΕΛΟΣΠΙΤΟ

ΑΓΓΕΛΟΣΠΙΤΟ

2 total views, 0 today

 

COFFEE & PLAY

COFFEE & PLAY

2 total views, 0 today

 

CREATIVE PLAY

CREATIVE PLAY

1 total views, 0 today

 

ΣΚΑΝΔΑΛΟΤΟΠΟΣ

ΣΚΑΝΔΑΛΟΤΟΠΟΣ

1 total views, 0 today

 

FRIENDS’ CORNER

FRIENDS’ CORNER

1 total views, 0 today

 

COSMOKIDS

COSMOKIDS

1 total views, 0 today

 

ΜΠΑΛΟΥΞΑΚΙ

ΜΠΑΛΟΥΞΑΚΙ

1 total views, 0 today

Page 1 of 81 2 3 8

11 βιβλία και παραμύθια για τις παιδικές φοβίες

Χωρίς κατηγορία 14 Νοεμβρίου 2017

11 βιβλία και παραμύθια για τις παιδικές φοβίες

«Μη φεύγεις», Μπίλλη Ρόζεν & Μάκης Τσίτας
(εκδόσεις: Ψυχογιός, σελ. 56, ηλικίες: 5-6 ετών, τιμή: 6 ευρώ)

Ο Αλέξης αγαπάει πολύ τη γιαγιά του. Και η γιαγιά αγαπάει πολύ τον Αλέξη. Σήμερα ήρθε πάλι να τον δει κι εκείνος είναι πολύ χαρούμενος γι» αυτό, γιατί πάντα περνάνε πολύ όμορφα οι δυο τους. κουβεντιάζουν, παίζουν με τα αυτοκινητάκια, πηγαίνουν στην παιδική χαρά και στο σινεμά. Κάποια στιγμή, η γιαγιά πρέπει να φύγει. Όμως, ο Αλέξης δε θέλει. Δε θέλει καθόλου. Γιατί φοβάται ότι η γιαγιά του δε θα ξαναγυρίσει, όπως η θεία Καίτη που ήταν πολύ μεγάλη… Μια τρυφερή ιστορία για γιαγιάδες και εγγόνια!
.
«Ένα φοβητσιάρικο σκυλάκι», Άντι Έλις
(εκδόσεις: Ψυχογιός, σελ. 56, ηλικίες: 5-6 ετών, τιμή: 3 ευρώ)

Ο καημένος ο Ορφέας φοβάται τα πάντα: τις αράχνες, τη σκιά του και κυρίως τον Αττίλα, το μεγάλο και τρομακτικό σκύλο που παραφυλάει στο δρόμο. Θα καταφέρει, άραγε, να γίνει ένας ατρόμητος και φοβερός σκύλος; Μια τρυφερή ιστορία που θα μάθει στα παιδιά να αντιμετωπίζουν τους φόβους τους.

 

«Δεν θέλω να με πάρει ο ύπνος», Γιώτα Φώτου
(εκδόσεις: Ψυχογιός, σελ. 56, ηλικίες: 3-4, τιμή: 5 ευρώ)

«Ύπνε, που παίρνεις τα παιδιά, πάρε και το δικό μου…» τραγουδά η μαμά, και ο μικρός Παύλος πετάγεται από το κρεβάτι τρομαγμένος και βάζει τα κλάματα. Έχει μπερδευτεί! Νομίζει ότι ο ύπνος είναι ένας κακός άνθρωπος που θα τον πάρει μακριά. Η μαμά τότε του εξηγεί: «Ο ύπνος είναι φίλος για όλα τα παιδιά. Με εκείνον μεγαλώνουν και μ’ όνειρα γλυκά…»
Μέσα από μια τρυφερή ιστορία, τα μικρά παιδιά που δε θέλουν να κοιμηθούν ανακαλύπτουν τα οφέλη του ύπνου.

«Η Λελέκα σηκώνει κεφάλι. Μάθε πώς τον φόβο να μειώσεις κι εσύ κεφάλι να σηκώσεις», Ανδρέας Αρματάς
(εκδόσεις: Πατάκη, σελ. 32, ηλικίες: 3-10 ετών, τιμή: 8,90 ευρώ)

Η Λελέκα είναι μια μικρή καμηλοπάρδαλη με ένα μεγάλο μυστικό που δεν μπορεί πια να κρύψει. Φοβάται το ύψος. Κάθε φορά που προσπαθεί να σταθεί όρθια, την πιάνει ζάλη και ξανακατεβάζει το κεφάλι. Μέχρι που, μια μέρα, ανακαλύπτει τυχαία ότι υπάρχουν πράγματα που τα άλλα ζώα φοβούνται, αλλά εκείνη όχι. Ο καλύτερός της φίλος, ο Γκρίμο το μαϊμουδάκι, φοβάται το σκοτάδι, αλλά εκείνη όχι. Η Μελίνα η γατούλα, φοβάται το νερό, αλλά εκείνη όχι. Ο Ηλίας, ο ελέφαντας, φοβάται τα ποντίκια, αλλά εκείνη όχι!
Τελικά, δεν είναι «φοβητσιάρα» μόνο και μόνο επειδή φοβάται το ύψος – εξάλλου, είναι τόσα εκείνα που δε φοβάται!
Κι όταν μάλιστα μαθαίνει να χρησιμοποιεί τη δύναμη της σκέψης, τότε… Ένα παραμύθι που βοηθάει τα παιδιά να ξεπεράσουν τους φόβους τους.

«Ντιριγκόου – Ντιριμπάι», Γιολάντα Τσιαμπόκαλου
(εκδόσεις: Καστανιώτη, σελ. 32, ηλικίες: από 6 ετών, τιμή: 11,50 ευρώ)
Κάποιες φορές τα όνειρα γίνονται εφιάλτες. Κρύβονται κάτω από το κρεβάτι ή κουνάνε τις κουρτίνες για να μας φοβίσουν. Δύσκολα τα πράγματα! Και ποιος να σε πιστέψει; Ευτυχώς που υπάρχουν οι Ζουμπάδες! Κάτι μικροκαμωμένα, μαλλιαρά και γελαστά πλασματάκια. Οι Ζουμπάδες είναι οι φύλακες των ονείρων σου. Ζουμπάνε, ζουλάνε και σκάνε όλα τα κακά όνειρα από τον ύπνο σου. Αν τους φωνάξεις με τη μαγική λέξη «Ντιριγκόου-Ντιριμπάι», θα έρθουν στη στιγμή. Προς το παρόν βρέθηκαν στη Χώρα της Φαντασίας, γιατί νόμισαν πως τα παιδιά δεν τους θέλουν πια. Φτάνουν οι φίλοι τους, φτάνει μια λέξη μαγική, μια μυστική συνταγή, για να ‘ρθουν πίσω στη γη; Ή πρέπει λίγο να θες κι εσύ;
Ένα βιβλίο για να αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους εφιάλτες τους.

«Τα όνειρα της Νίνας», Λένα Διβάνη
(εκδόσεις: Καστανιώτης, σελ. 32, ηλικίες: από 6 ετών, τιμή: 12 ευρώ)

Η Νίνα είναι ένα κοριτσάκι που τα βράδια φοβάται να κοιμηθεί. Όταν όμως αρχίζει να την παίρνει ο ύπνος στο θρανίο, καταλαβαίνει πως κάτι πρέπει να κάνει. Τότε εμφανίζεται η Νάνι, που είναι ολόιδια με εκείνη, και της υπόσχεται πως θα τη βοηθήσει. Mαζί της, η Νίνα μπαίνει στα όνειρά της και συναντά όλα εκείνα που την αφήνουν ξάγρυπνη: τρομακτικά τέρατα που απειλούν πως θα τη φάνε, επικίνδυνα φρούτα, πλημμύρες, γοργόνες που δίνουν παραπλανητικές οδηγίες. Η διαδρομή δεν είναι εύκολη και η Νίνα συχνά δειλιάζει. Όμως η Νάνι της υπενθυμίζει: «Μόνο όταν αντιμετωπίσεις τους φόβους σου, θα προχωρήσεις και θα πετύχεις αυτό που θες»…

«Μη φοβάσαι το σκοτάδι, αρκουδάκι», Νόρμπερτ Λάντα
(εκδόσεις: Μεταίχμιο, σελ. 24, ηλικίες: 3-6 ετών, τιμή: 17,70 ευρώ)

Το αρκουδάκι, ο σκαντζόχοιρος και ο σκίουρος μάζευαν γλυκά βατόμουρ%Bου υπάρχει παράρτημα για γονείς και δασκάλους, με χρήσιμες συμβουλές.

«Οι σαράντα εφιάλτες», Ευγένιος Τριβιζάς
(εκδόσεις: Μεταίχμιο, σελ. 80, ηλικίες: από 3 ετών, τιμή: 14,40 ευρώ)

Ένας οδοστρωτήρας πατάει τον κάλο του Στέλιου, γιγάντιοι τερμίτες και τεράστιοι σκόροι κυνηγάνε μια μοναχοκόρη, ένας αετός αρπάζει το αγαπημένο παιχνίδι της Αννίτας, ένας κροταλίας εξομολογείται στην Αμαλία ότι είναι η αγάπη του η μεγάλη και δε θέλει καμιά άλλη. Όλοι μας βλέπουμε εφιάλτες, ιδίως άμα τρώμε με τις ώρες πτι φουρ και πάστα φλώρες. Ποιος δεν έχει ακούσει ένα μουγκρητό να έρχεται από την κουζίνα ή δεν έχει δει μια ουρά δράκου να σαλεύει πίσω από την κουρτίνα; Ποιος δεν έχει δει ένα πλοκάμι να προβάλλει κάτω από το κρεβάτι ή δεν έχει νιώσει ένα κρύο άγγιγμα στην πλάτη; Ένα βιβλίο που διασκεδάζει τα παιδιά και τα βοηθάει να μιλήσουν με τους δικούς τους τρόπους για τους εφιάλτες, τις φοβίες και τις ανησυχίες τους.
«Φοβάσαι; Από τον φόβο έως το θάρρος», Νούρια Ρόκα
(εκδόσεις: Κέδρος, σελ. 36, ηλικίες: από 3 ετών, τιμή: 7,65 ευρώ)
Μια καταιγίδα, τα πυροτεχνήματα, τα φαντάσματα… Όλοι μας έχουμε κάποτε φοβηθεί κάτι. Ο φόβος από μόνος του δεν είναι κάτι κακό, αφού μας κάνει πιο προσεκτικούς. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν ο φόβος μας γίνεται τόσο έντονος που μας εμποδίζει να κάνουμε πράγματα που κανονικά θα κάναμε.
Οι δραστηριότητες και τα παιχνίδια που προτείνονται στο τέλος του βιβλίου θα βοηθήσουν τα παιδιά να μετατρέψουν το φόβο τους σε παιχνίδι, ενώ, χάρη στις συμβουλές που θα διαβάσουν, οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί θα βοηθηθούν στην προσπάθειά τους να μιλήσουν στα παιδιά για θέματα που τα απασχολούν.

1 total views, 0 today

ΟΡΙΑ

Χωρίς κατηγορία 14 Νοεμβρίου 2017

Στην αρχή ο κόσμος του παιδιού είναι αυτός που εμείς δημιουργούμε γι’ αυτό, δηλαδή κυρίως το περιβάλλον του σπιτιού μας, ορισμένοι άνθρωποι που εισχωρούν στον κόσμο αυτό, όψεις του εξωτερικού κόσμου με τις οποίες εμείς το φέρνουμε σε επαφή, βγάζοντάς το έξω από το σπίτι. Aυτό που κάνουμε είναι ότι βάζουμε συνεχώς όρια γύρω από το παιδί για να το προστατέψουμε, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι το κάνουμε όσο αυτό είναι ακόμη παθητικό και δεν αμφισβητεί τα όρια αυτά. Όμως οριοθετούμε το χώρο του: δεν αφήνουμε τον εξωτερικό κόσμο να εισχωρήσει στον κόσμο του παιδιού μας περισσότερο από όσο εμείς θεωρούμε σωστό και αναγκαίο. Tο προστατεύουμε από το πολύ κρύο ή την πολλή ζέστη, από την πείνα και τη δίψα, από κινδύνους που απειλούν τη σωματική του ακεραιότητα και από ανθρώπους που δεν εμπιστευόμαστε. Το αίσθημα της υπευθυνότητας που πρέπει να μας χαρακτηρίζει ως γονείς σ’ αυτό το πρώιμο στάδιο είναι αυτονόητο και απολύτως αναγκαίο, όχι μόνο για τη σωματική ασφάλεια του παιδιού, αλλά και για την υγιή ψυχική και διανοητική του ανάπτυξη. Mόνον ένα παιδί που απολαμβάνει τη σιγουριά που του εξασφαλίζουν οι γονείς θα αναπτυχθεί έτσι ώστε, όταν έρθει η στιγμή, να μπορεί να δοκιμάσει και να ξεπεράσει τα όρια αυτά. Ένα παιδί που δεν γνωρίζει όρια και δεν μαθαίνει να τα τηρεί είναι ανασφαλές, αποπροσανατολίζεται εύκολα από κάθε είδους ερεθίσματα, δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί στους στόχους του και βιώνει συχνά την απόρριψη και τις συνεχείς αποτυχίες.Tα όρια πρέπει να είναι ευέλικτα και μεταβλητά
Aυτό το αρχικό αίσθημα ευθύνης απέναντι στο παιδί παραμένει όσο αυτό είναι ανήλικο και εξαρτημένο από τους γονείς. Συχνά μάλιστα δεν μας εγκαταλείπει ποτέ εντελώς. Συχνά αγωνιούμε για το παιδί μας ακόμη και αν αυτό έχει προ πολλού ενηλικιωθεί. Tαυτόχρονα όμως, καθώς το παιδί μεγαλώνει και διευρύνεται ο κόσμος του, έρχεται η στιγμή που συγκρούεται με τα όρια αυτά. Yπάρχουν όρια που καταργούνται αυτόματα επειδή το παιδί δεν είναι πια ένα αβοήθητο βρέφος που χρειάζεται απόλυτη προστασία, και έτσι, π.χ., το εμπιστευόμαστε πιο εύκολα σε κάποιον άλλον, το αφήνουμε να μπουσουλίσει ή το κάνουμε μπάνιο στη θάλασσα. Yπάρχουν όμως όρια τα οποία διατηρούνται ως τη στιγμή που το παιδί μάς δείχνει ότι πρέπει να τα καταργήσουμε ή να τα διευρύνουμε, για να ανταποκριθούμε στην έμφυτη ανάγκη του να γνωρίσει τον κόσμο. Tότε συχνά νιώθουμε αβεβαιότητα, επειδή από τη μία φοβόμαστε για το παιδί μας και από την άλλη έχουμε τις πρώτες συγκρούσεις μαζί του όταν του λέμε «όχι». H βάση για να δεχθεί ένα παιδί το «όχι» (και να αποδεχθεί ένα όριο που του βάζουμε) είναι το «ναι». Tι ακριβώς σημαίνει αυτό; Tα παιδιά βρίσκονται σε μια διαρκή διαδικασία αναγνώρισης του περιβάλλοντος χώρου, ενώ παράλληλα μ’ αυτό δοκιμάζουν και αναπτύσσουν τις δικές τους ικανότητες. Για να γίνει αυτό, πρέπει βέβαια να τους δοθεί η ευκαιρία. Oι γονείς έχουν την ευθύνη να τα οδηγήσουν σ’ αυτήν την «εξερεύνηση» προστατεύοντάς τα, εξηγώντας τους -ανάλογα με την ηλικία τους- τους κινδύνους και αφήνοντάς τα να παίρνουν κάποια ρίσκα όταν ξέρουν ότι δεν διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο. Πολλά μικρά παιδιά μαγνητίζονται από αιχμηρά αντικείμενα: μαχαίρια, πριόνια, ψαλίδια. Συνήθως τους απαγορεύουμε αυστηρά ακόμη και να αγγίξουν τέτοια αντικείμενα ή ξεφωνίζουμε τρομαγμένοι όταν τα δούμε να τα πιάνουν. Συμβαίνει όμως έτσι η περιέργεια του παιδιού να μην ικανοποιείται και κάθε φορά που του δίνεται η ευκαιρία να αρπάζει το αιχμηρό αντικείμενο, με αποτέλεσμα και το ίδιο να κινδυνεύει και εμείς να γινόμαστε πιο αυστηροί. Mία άλλη δυνατότητα θα ήταν να δώσουμε στο παιδί ένα όχι πολύ κοφτερό, αλλά όχι και ψεύτικο μαχαίρι και να το αφήσουμε, επιβλέποντάς το φυσικά, να κόψει κάτι, π.χ. να μας βοηθήσει όταν εμείς κόβουμε κάτι στην κουζίνα. Mε αυτόν τον τρόπο το παιδί ικανοποιείαντικείμενο και είναι πολύ πιο έτοιμο να δεχθεί ένα όριο: Ότι δηλαδή κάποια μαχαίρια είναι πολύ κοφτερά, με αυτά και οι μεγάλοι μπορεί εύκολα να κοπούν, γι’ αυτό δεν θέλουμε να τα πιάνει. Ίσως η διαδικασία αυτή να ακούγεται δύσκολη και χρονοβόρα, όμως μας διευκολύνει να χτίσουμε σιγά-σιγά μια σχέση εμπιστοσύνης, η οποία επιτρέπει στο παιδί να αποδεχθεί τα όρια που θεωρούμε απαραίτητα.
Πώς θα μάθει το παιδί να σέβεται τα όρια των άλλων; H ανάγκη του παιδιού να εξερευνήσει και να γνωρίσει τον κόσμο δεν περιορίζεται στα άψυχα αντικείμενα. Παράλληλα με τις άλλες ικανότητές του, αναπτύσσονται και οι κοινωνικές του δεξιότητες, η ικανότητά του να κάνει σχέσεις, να επικοινωνεί, να έχει φίλους, να συνεργάζεται, να διεκδικεί και να υποχωρεί, να αγα%ρούμε να του άτι που θεωρούμε «κακό», αγνοούμε κάτι πολύ βασικό: ότι το παιδί δεν έχει ούτε τη λογική ούτε την ηθική τη δική μας. Ξέρει ότι του έχουμε απαγορεύσει κάτι, αλλά δεν του είναι σαφές γιατί αυτό το κάτι απαγορεύεται. Στην παιδική ηλικία η φωνή των συναισθημάτων και των επιθυμιών είναι τόσο δυνατή, που σβήνει τη φωνή της λογικής και της πειθαρχίας. Tη στιγμή που ένα παιδί κάνει κάτι ανεπίτρεπτο, η παρόρμησή του είναι τόσο δυνατή, που δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Aυτό ακούγεται ίσως παράξενο, επειδή πολύ συχνά έχουμε την εντύπωση ότι «το κάνει ενώ ξέρει πολύ καλά ότι δεν πρέπει να το κάνει».H εντύπωση αυτή είναι εσφαλμένη .Ένας δρόμος διαλόγου Tο παιδί δοκιμάζει μεν τα όρια, όχι όμως για να προκαλέσει εμάς και να «περάσει το δικό του», αλλά γιατί η παρόρμησή του να ξεπεράσει το όριο είναι δυνατή και θέλει να εξετάσει κατά πόσο το όριο εξακολουθεί να ισχύει. Eίναι επίσης πολύ σημαντικό να δείχνουμε στο παιδί ότι απορρίπτουμε την πράξη του, όχι όμως το ίδιο (δεν λέμε «είσαι κακό παιδί», λέμε «αυτό που έκανες είναι κακό»). Έτσι, το παιδί βεβαιώνεται ότι είμαστε στο πλευρό του και προσπαθούμε να καταλάβουμε τη θέση του. Aνοίγουμε λοιπόν ένα δρόμο διαλόγου και κατανόησης και καταφέρνουμε να κάνουμε το παιδί να μας ακούει όλο και περισσότερο, καθώς μεγαλώνει. Με αυτόν τον τρόπο χτίζουμε τις βάσεις πάνω στις οποίες το παιδί θα μάθει από το παράδειγμά μας και από τις πεποιθήσεις μας για το τι είναι καλό και τι όχι. Έτσι, όταν ένα παιδί «κλέψει» κάτι, δεν είναι η καλύτερη μέθοδος να το τιμωρήσουμε αυστηρά και να του κάνουμε κήρυγμα σαν να ήταν (και με το φόβο να μη γίνει) «επαγγελματίας κλέφτης». Eίναι απαραίτητο να του εξηγήσουμε ότι δεν επιτρέπεται να παίρνουμε πράγματα από άλλους χωρίς την άδειά τους, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να δείξουμε κατανόηση για το ότι μπήκε σε πειρασμό από το ωραίο αντικείμενο και να το βοηθήσουμε να το επιστρέψει ζητώντας συγνώμη, χωρίς όμως να το κάνουμε εμείς. Aν μπορούμε να βάλουμε τις βάσεις έτσι ώστε το παιδί μας να μπορέσει μέσα από τη δική μας εμπιστοσύνη και κατανόηση να αναπτύξει τη δική του προσωπική αίσθηση για το σωστό και το λάθος, τότε μεγαλώνοντας θα μπορεί να ελέγχει όλο και περισσότερο τις αρνητικές του παρορμήσεις, να διακρίνει πού βρίσκονται τα όρια και να προστατεύει αποτελεσματικά τον εαυτό του και τις σχέσεις του.

ΠΑΛΑΙΟΔΗΜΟΥ ΝΑΤΑΣΑ

ΚΛΙΝΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ-ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΟΣ

ΓΝΩΣΙΑΚΗ-ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΙΚΗ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ

1 total views, 0 today

Καλημέρα κόσμε!

Χωρίς κατηγορία 20 Σεπτεμβρίου 2017

Καλωσήλθατε στο WordPress! Αυτό είναι το πρώτο σας άρθρο. Αλλάξτε το ή διαγράψτε το και αρχίστε να γράφετε!

5 total views, 0 today